„ყოველ ჯერზე, როცა ტირის, ხელში თუ აიყვან, გააფუჭებ.“ „მანიპულირებს.“ „ხედავ? უკვე გასწავლა ჭკუა.“ რამდენჯერ გსმენიათ ეს ფრაზები? ჩვილის მეტისმეტად დიდხანს ხელში ჭერა შეუძლებელია და ხელში აყვანით ბავშვს ვერ გააფუჭებთ. სინამდვილეში, თქვენ მას ასწავლით, რომ სამყარო არის ადგილი, სადაც მასთან ვინმე ყოველთვის მოვა.
თქვენი ჩვილი თქვენით არ მანიპულირებს
ეს პირდაპირ უნდა ითქვას, რადგან სწორედ ეს შიში დევს თითქმის ყველა იმ რჩევის მიღმა, რომელსაც გაძლევენ: პატარა ჩვილს მანიპულირება არ შეუძლია. მანიპულირებას სჭირდება რთული აზროვნება, რომელიც ჩვილს ჯერ არ აქვს. ბავშვები ტირიან იმის გამო, რომ უსიამოვნო შეგრძნება აქვთ ან სჭირდებათ უფროსი, რომელიც მათ მდგომარეობის შემსუბუქებაში დაეხმარება. ისინი არ ტირიან იმისთვის, რომ გამოგცადონ ან ჭკუა გასწავლონ.
იგივე ეხება ტირილს, რომელიც დაწვენისთანავე იწყება. ასეთ ტირილს ხშირად არასწორად იგებენ. თქვენი ჩვილი იმისთვის კი არ ტირის, რომ ხელში აიყვანოთ, არამედ იმიტომ, რომ დააწვინეთ და დაკარგა ის ფიზიკური კონტაქტი და სიმშვიდე, რაც სჭირდება. ჩვილები ყველაზე მშვიდად მაშინ არიან, როცა ხელში უკავიათ. მსოფლიოს მრავალ კუთხეში ჩვილები თითქმის მთელი დღე ხელით დაჰყავთ, დედები, ბებიები და უფროსი დები ერთმანეთს გადასცემენ მათ, და დასავლეთში დაბადებულ ახალშობილებთან შედარებით, ეს ბავშვები გაოცებას იწვევს, ისე ცოტას ტირიან.
რას აკეთებს სინამდვილეში თქვენი ჩახუტება
ხელში ჭერა ცუდი ჩვევა არ არის. ეს არის ზრუნვა, რომელსაც რეალური გავლენა აქვს თქვენი ჩვილის სხეულსა და გონებაზე:
- კანი-კანთან კონტაქტი ამშვიდებს და ადუნებს ახალშობილს, უზრუნველყოფს უფრო ღრმა სუნთქვასა და ჟანგბადით უკეთ მომარაგებას.
- ჩახუტება საუკეთესო გზაა ემოციური კავშირის დასამყარებლად და ეხმარება ჩვილს, თავი უსაფრთხოდ და მშვიდად იგრძნოს.
- ტირილზე გამოხმაურება აყალიბებს უსაფრთხო მიჯაჭვულობას, რაც, კვლევების თანახმად, გადამწყვეტია ბავშვის მთელი ცხოვრების განმავლობაში განვითარების ყველა ასპექტისთვის.
- დროული ყურადღება და ხელში აყვანა მთლიანობაში ტირილის შემცირებას უწყობს ხელს. უყურადღებოდ დატოვება და ტირილის იგნორირება კი სწორედ ის არის, რაც ტირილს ახანგრძლივებს.
კალენდარიც გვაძლევს სანუგეშო ცნობებს: ტირილი პიკს აღწევს დაახლოებით ექვს კვირაზე (დღე-ღამეში ორიდან სამ საათამდე) და შემდეგ იკლებს. ახალშობილობის პერიოდის ეს უსასრულო ტირილის შეტევები ადგილს უთმობს მდგომარეობას, რომლის დაშოშმინებაც, როგორც წესი, ჩახუტებითა და საუბრით არის შესაძლებელი.
მაშინ რას ნიშნავს სინამდვილეში „გაფუჭება“?
გაფუჭებას საერთო არაფერი აქვს ჩახუტებასთან, ნუგეშთან ან ყურადღებასთან. ეს ეხება გაცილებით უფროს ბავშვს, რომელიც სწავლობს, რომ ჭირვეულობით ან შანტაჟით საწადელს მიაღწევს. არ არსებობს მეტისმეტი დამშვიდება, თამაში, საუბარი, სიცილი, ღიმილი ან ჩახუტება, სანამ ამას სიამოვნებით აკეთებთ. კოლიკით შეწუხებული ჩვილიც კი, რომელსაც საათობით ატარებენ და არწევენ, ამით გაფუჭების საშიშროების წინაშე არ დგას.
და როცა ამას ყოველთვის ვერ ახერხებთ
თქვენ ყოველთვის სწრაფად ვერ მიხვალთ მასთან. ხანდახან არასწორად გაიგებთ მის სიგნალებს, ან იმდენად ღრმად გეძინებათ, რომ გვიან გაიღვიძებთ. არავის შეუძლია იყოს ყურადღებიანი მეორე ადამიანის მიმართ ყოველ წამსა და ყოველ დღეს, და ეს არც ერთ ჩვილს არ სჭირდება. მნიშვნელოვანია საერთო სურათი კვირებისა და თვეების განმავლობაში, და არა რომელიმე ცალკეული მძიმე საათი.
მსოფლიოში ჩვილებზე იმდენი რჩევა არსებობს, რამდენის წაკითხვასაც ერთი ადამიანი ვერასდროს შეძლებს, და ამ რჩევების უმეტესობა ეწინააღმდეგება კიდეც ერთმანეთს. როცა ჩვილს ხელში იყვანთ იმიტომ, რომ მისი ტირილის მოსმენა არ შეგიძლიათ, ან უბრალოდ იმიტომ, რომ მისი ჩახუტება გსურთ, შეცდომას არ უშვებთ. თქვენ ხართ ზუსტად ისეთი მშობელი, როგორიც მას სჭირდება - მოსიყვარულე.
