დაახლოებით 9-12 თვის ასაკში შეიძლება შეამჩნიოთ, რომ ბავშვი უფრო ხშირად გეძებთ, ხელში აყვანას ითხოვს ან ტირის, როცა ოთახიდან გადიხართ. ზოგჯერ ნაცნობ ადამიანთანაც კი აღარ რჩება ისე მარტივად, როგორც ადრე. ეს ხშირად განვითარების ბუნებრივი ეტაპია. ბავშვი უკეთ არჩევს ნაცნობ და უცნობ ადამიანებს და თანდათან ხვდება, რომ თქვენი წასვლისას თქვენ მის თვალთახედვაში აღარ ხართ — მაშინაც კი, თუ არსებობას არ წყვეტთ.
რას შეიძლება ამჩნევდეთ?
- უცხო ადამიანთან მიახლოებისას იმალება, იძაბება ან ტირის.
- თქვენს წასვლას მზერით, ხელების გამოწვდენით ან ტირილით პასუხობს.
- უფრო ხშირად ითხოვს ხელში აყვანას და დამშვიდებას.
- თქვენთან ყოფნისას მშვიდად იკვლევს გარემოს, ხოლო დაშორებისას უსაფრთხოებას ისევ თქვენთან ეძებს.
ყველა ბავშვი ერთნაირად არ რეაგირებს. ზოგიერთისთვის ეს ეტაპი უფრო შესამჩნევია, ზოგისთვის — ნაკლებად.
როგორ შეგიძლიათ დაეხმაროთ?
იყავით ბავშვის უსაფრთხო საყრდენი. თუ შეშინებულია, დაამშვიდეთ და ნუ აიძულებთ უცხო ადამიანთან ურთიერთობას. როცა მზად იქნება, თავად დაიწყებს გარემოს გამოკვლევას.
დამშვიდობება პროგნოზირებადი გახადეთ. თუ ბავშვს სხვასთან ტოვებთ, მშვიდად დაემშვიდობეთ და გამოიყენეთ ერთი და იგივე მოკლე რიტუალი. ჩუმად გაქრობა შეიძლება ბავშვისთვის წასვლის მომენტის გაგებას ართულებდეს.
მიეცით დრო ახალ ადამიანთან შესაჩვევად. თავდაპირველად იყავით ახლოს და მიეცით საშუალება, თავად განსაზღვროს ურთიერთობის ტემპი.
უპასუხეთ მის ემოციებს. შეგიძლიათ უთხრათ: „შეგეშინდა? აქ ვარ, დაგეხმარები.“ ამ ასაკში ბავშვი ჯერ დამოუკიდებლად ვერ არეგულირებს ძლიერ ემოციებს — თქვენი მშვიდი და თანმიმდევრული რეაქცია ამ უნარის განვითარებას ეხმარება.
როდის არის საჭირო დამატებითი ყურადღება?
განშორებისას ტირილი ან უცხო ადამიანების მიმართ სიფრთხილე თავისთავად განვითარების პრობლემას არ ნიშნავს. თუმცა, თუ ბავშვის რეაქციები ძალიან ინტენსიურია, დროთა განმავლობაში არ მსუბუქდება, მნიშვნელოვნად უშლის ხელს ყოველდღიურ მოვლას ან გაქვთ სხვა ეჭვიც მის განვითარებასთან დაკავშირებით, ესაუბრეთ პედიატრს.
გახსოვდეთ: ბავშვს არ სჭირდება, რომ შიში სწრაფად „გადალახოს“. მას სჭირდება დრო, თანმიმდევრულობა და მზრუნველი ადამიანი, ვისთანაც თავს უსაფრთხოდ იგრძნობს.
