ცოტა ხნის წინ თქვენი ბავშვი ყველას ბედნიერად უღიმოდა. ახლა კი, მეზობელ ოთახში გადიხართ და ცრემლებიც ჩნდება. შესაძლოა, პატარა სააბაზანოს კარებთანაც კი ტირილით დაგხვდეთ. თუ ეს ნაცნობად გეჩვენებათ, ეს განვითარების ნორმალური ეტაპია. დაახლოებით რვა ან ცხრა თვის ასაკში ბევრი ბავშვი ცდილობს მშობელი მხედველობის არედან არ დაკარგოს. როდესაც ეს ვერ ხერხდება, ისინი შფოთავენ, ტირიან ან თუნდაც პანიკაში ვარდებიან. ფსიქოლოგები ამას „განშორების შფოთვას“ უწოდებენ.
ამ ეტაპე თქვენ მისი სამყაროს ცენტრი ხართ. როდესაც მიდიხართ, თქვენ იცით, სად მიემართებით და რომ ერთ წუთში დაბრუნდებით. მან ეს ჯერ არ იცის. ამ ასაკის ბავშვისთვის „თვალს მიღმა“ ჯერ კიდევ „გონებიდან ამოშლას“ ნიშნავს. ის ამჩნევს, რომ წახვედით, მაგრამ ჯერ არ შეუძლია თქვენი სახის გონებაში შენარჩუნება და დაბრუნების მშვიდად ლოდინი.
მომდევნო თვეების განმავლობაში ის ისწავლის, რომ ადამიანები ოთახიდან გასვლისას არსებობას არ წყვეტენ. ყოველდღიური გამოცდილებით ისიც ეცოდინება, რომ ყოველთვის ბრუნდებით.
ყველა ბავშვი ამას ერთნაირად არ გამოხატავს. მცოცავმა ბავშვი შეიძლება უბრალოდ ყველგან გამოგყვეთ. ბავშვმა, რომელიც ჯერ ვერ დადის, შეიძლება ყურადღებით გადევნოთ თვალი და როგორც კი გაშორდებით, წკმუტუნი დაიწყოს. ორივე სრულიად ნორმალურია.
როგორ დავეხმაროთ პატარას განშორების შფოთვისას
- წაიყვანეთ თან, როდესაც ამის საშუალება გაქვთ. ესაუბრეთ მუშაობის დროს და მიეცით საშუალება, ოთახიდან ოთახში გამოგყვეთ, როდესაც ამას შეძლებს.
- ფარულად ნუ გაიპარებით. შეიძლება მაცდური იყოს გაპარება, სანამ ის თამაშით არის დაკავებული. მაგრამ თუ თავს ასწევს და აღმოაჩენს, რომ წასული ხართ, შემდეგ ჯერზე კიდევ უფრო დაკვირვებით გადევნებთ თვალს. დამშვიდობება და ბედნიერი დაბრუნება მის ნდობას აყალიბებს.
- გამოიყენეთ ერთი და იგივე პატარა ფრაზები. მხიარული „დროებით, ნახვამდის“ წასვლისას და „აი, მეც მოვედი“ დაბრუნებისას. დროთა განმავლობაში ის ისწავლის თითოეული განშორების დასასრულის ამოცნობას და მოლოდინს.
- ითამაშეთ “ჭიტა“ (peek-a-boo). ეს მას აძლევს სათამაშო, უსაფრთხო გზას, ივარჯიშოს წასვლასა და დაბრუნებაზე.
- დატოვეთ ვინმესთან, ვინც იცის და უყვარს. თუ მას მზრუნველი ურთიერთობა აქვს თავის მომვლელთან, თუნდაც ცრემლიანი დამშვიდობება წუთებში ჩვეულებრივ სიმშვიდეში გადაიზრდება.
მისი გრძნობების უგულებელყოფა ტირილის იგნორირებით, ჩაბღაუჭებული ხელების მოშორებით ან უკან გაყოლის აკრძალვით, როგორც წესი, უფრო აშფოთებს და არ ამშვიდებს მას. მისი გრძნობები რეალურია და მისი განვითარების ეტაპისთვის სრულიად ლოგიკურია.
