დაახლოებით სამი თვიდან ბავშვი უკვე „ეუფლება“ თავის ხელებს. მას აღარ სჭირდება ჟღარუნას ხმა მათ საპოვნელად. ხელები მისი საყვარელი სათამაშო ხდება: იქნევს და აკვირდება მათ, თითებს ექაჩება, თვალთახედვიდან კარგავს და ისევ უკან აბრუნებს. შემდეგ კი მათ სწავლობს არა მხოლოდ თვალებით, არამედ პირის საშუალებითაც.
ამ მომენტიდან პირი მისი „კვლევითი აღჭურვილობის“ ნაწილი ხდება. ბავშვი ვერ ჩათვლის, რომ საგანი ჯეროვნად შეისწავლა, სანამ მას პირში არ ჩაიდებს. ნივთების პირში ჩადება მავნე ჩვევა არ არის; ყურებასა და შეხებასთან ერთად, ეს არის გზა, რომლითაც ჩვილი სამყაროს შესახებ ინფორმაციას აგროვებს.
მცდელობა, რომ ბავშვს ნივთების პირში ჩადება დაუშალოთ, თქვენთვის ამაო ენერგიის ხარჯვაა. მას მაინც ვერ შეაჩერებთ. აკრძალვამ შესაძლოა მისი განვითარება შეაფერხოს კიდეც.
ორი რამ, რისი გაკეთებაც ნამდვილად ღირს
1. გახადეთ მისი სათამაშოები პირში ჩასადებად უსაფრთხო და დროდადრო გარეცხეთ.
თუ ჰიგიენაზე დარდობთ, პრაქტიკული გამოსავალი მარტივია: დარწმუნდით, რომ მისი სათამაშოები გამოსადეგია როგორც დასაჭერად და საყურებლად, ისე პირში ჩასადებად, და ხანდახან გარეცხეთ ხოლმე.
- ყველაფერი, რითაც ის თამაშობს, უსაფრთხო უნდა იყოს პირში ჩასადებად. შეამოწმეთ ერთი შეხედვით უვნებელი საოჯახო ნივთებიც კი, ხომ არ აქვს მახვილი კუთხეები, რამაც შეიძლება პირი დაუზიანოს.
- ნივთები, რომლებიც მთლიან მდგომარეობაში უსაფრთხოა, გატეხვისას შეიძლება საშიში გახდეს, ამიტომ პერიოდულად შეამოწმეთ ისინი და გადაყარეთ დაზიანების პირველივე ნიშანზე.
- თუ პლასტმასის ჭურჭლისგან ან ბოთლისგან ხელნაკეთ ჟღარუნას აკეთებთ, შიგნით ნუ ჩაყრით მშრალ ბარდას, ან სხვა წვრილმანს, რამაც შეიძლება გადაცდენა (დახრჩობა) გამოიწვიოს. ორი ძალიან დიდი ღილი ბევრად უკეთესი შიგთავსია.
- მოერიდეთ ყველაფერს, რაც საკმარისად მძიმეა იმისთვის, რომ ტკივილი მიაყენოს, თუ ზურგზე წოლისას თამაშისას სახეზე დაეცემა. რასაც არ უნდა იჭერდეს, ადრე თუ გვიან მაინც დაუვარდება.
2. დაიწყეთ პატარა, საშიში ნივთების მიუწვდომელ ადგილას გადამალვა. ახლავე, სანამ ბავშვს ხელი მიუწვდება.
თქვენს პატარას ჯერ არ შეუძლია ხელი გაიშვიროს და ნივთები აიღოს. მაგრამ მალე შეძლებს, თანაც იმაზე სწრაფად, ვიდრე თქვენ მის შეჩერებას მოასწრებთ. ეს იდეალური მომენტია მოვლენებს მშვიდად და გააზრებულად დაასწროთ, სანამ გადაუდებელი აუცილებლობა არ შექმნილა.
ეს ამოცანა არა იმდენად ნივთებს, რამდენადაც ადამიანებს ეხება: მიაჩვიეთ ოჯახის ყველა წევრი, რომ პატარა ან საშიში ნივთები ბავშვისთვის მისაწვდომ ადგილას არ დატოვონ. ყველამ, ვინც მასზე ზრუნავს, ეს წესი უნდა იცოდეს — დამხმარემ ან თუნდაც ბებიამ, რომელიც დაინახავს, რომ ბავშვი თქვენი რომელიმე ნივთით თამაშობს, შესაძლოა იფიქროს, რომ ეს ნივთი უკვე შეამოწმეთ და უსაფრთხოდ მიიჩნიეთ.
უფროს შვილებსაც სჭირდებათ განმარტება. ოთხი წლის ბავშვს შეუძლია ისწავლოს, რა არის საშიში ჩვილისთვის, მაგრამ სამართლიანი არ იქნება იმის იმედად ყოფნა, რომ ეს ყოველთვის ახსოვს.
საწოვარა
რადგან პირი ახლა კვლევის იარაღია, დასანანია, თუ ის მუდმივად საწოვარათია დაკავებული. დღის განმავლობაში ეს ზღუდავს როგორც ბავშვის მიერ გამოცემულ ხმებს, ისე სათამაშოების პირის საშუალებით შესწავლას. ეუბრალოდ ღირს იცოდეთ, რომ პირი, რომელიც დროდადრო თავისუფალია, არის პირი, რომელიც სწავლობს.
