თუ ადრე თქვენს ჩვილს თითოეული კვების შემდეგ დიდხანს და მშვიდად ეძინა, ახლა კი ოცი წუთის შემდეგ თვალებს ჭყეტს, ცუდი არაფერი მომხდარა. დღის ძილის შემცირება სიცოცხლის პირველი წლის ერთ-ერთი ჩვეულებრივი და მოსალოდნელი ცვლილებაა.

რატომ მცირდება დღის ძილი

პირველ თვეებში კარგად კვება პატარას ადუნებდა და მას მანამ ეძინა, სანამ შიმშილი არ გააღვიძებდა. ზრდასთან ერთად ეს კავშირი სუსტდება. ხშირად მას უბრალოდ იმის გამო ეღვიძება, რომ მოცემული მომენტისთვის საკმარისად გამოიძინა. სამი-ოთხი თვის ასაკისთვის ჩვილების უმეტესობას დღის განმავლობაში სიფხიზლის ორი ან სამი პერიოდი აქვს. კარგი კვება პატარას მაინც განაწყობს ძილისთვის, თუმცა, ასაკის მატებასთან ერთად, დღის ძილი ეტაპობრივად მოკლდება.

პირველი წლის მეორე ნახევარში ძილის საერთო საათები ოდნავ იკლებს. თუმცა უფრო დიდი ცვლილება იმაშია, თუ როგორ ნაწილდება ეს საათები. ძილი დღის მონაკვეთიდან ღამისკენ გადადის. ამ ეტაპზე გავრცელებული რეჟიმია 10-12-საათიანი ღამის ძილი და ორი ცალკეული დღის ძილი, რომლებიც შეიძლება 20 წუთიდან 3 საათამდე გრძელდებოდეს.

ეს საკმაოდ ფართო დიაპაზონია. ზოგ ჩვილს საშუალოზე ბევრად ნაკლები დღის ძილი სჭირდება. ისინი გარშემომყოფებისგან მეტ ყურადღებას ითხოვენ, თუმცა სიფხიზლის ამ დამატებითი საათებისგან დიდ სარგებელსაც იღებენ.

მოსვენების რეჟიმის შენარჩუნება ძილის გარეშეც

აი, რამაც შეიძლება ბევრი მშობელი გააოცოს: დილის და შუადღის დასვენების რიტმის შენარჩუნება მაინც ღირს, მაშინაც კი, როცა იცით, რომ პატარას, სავარაუდოდ, არ დაეძინება.

ბავშვი, რომელსაც მხოლოდ ოცი წუთი სძინავს, შეიძლება სრულიად კმაყოფილი იყოს, თუ თავის საწოლში კომფორტულად მოკალათებული კიდევ ორჯერ მეტ დროს გაატარებს რამდენიმე სათამაშოსთან ერთად. ხშირად, მარტო დატოვებაზე ორწუთიანი (და არა ხუთ- ან ათწუთიანი) პროტესტის შემდეგ, ის თამაშს, ღუღუნსა და გარემოს თვალიერებას იწყებს. თუ ასე მოხდა, აცალეთ. ის შეიძლება ზუსტად ისევე ისვენებდეს თავისი დატვირთული ცხოვრებისგან, როგორც თქვენ ისვენებთ მისი ყურადღების მოთხოვნისგან.

ასე რომ, ნუ იჩქარებთ დღის ძილზე საბოლოოდ უარის თქმას. დასვენება მაინც აკეთებს თავის საქმეს, მაშინაც კი, როცა ეს ძილი არ არის.

ამ მიდგომას ერთი მნიშვნელოვანი პირობა აქვს და ეს მთელი ამ იდეის ყველაზე კეთილი ნაწილია. თუ მას დიდხანს ვაცდით წუწუნს, ის აუცილებლად დაიწყებს იმის შეგრძნებას, რომ საწოლი ციხეა, და შემდეგ ჯერზე იქ სიამოვნებით აღარ ჩაწვება. პირველსავე ხმაზე გამოხმაურება ბავშვის განებივრებას არ ნიშნავს. ეს სწორედ ის არის, რაც საწოლს სასიამოვნო, უსაფრთხო ადგილად ინარჩუნებს და არა გამოკეტვის სივრცედ.

ექვსიდან ცხრა თვემდე პერიოდში კიდევ ერთი ცვლილება ხდება: ბავშვს უვითარდება უნარი, საკუთარი თავი ფხიზლად შეინარჩუნოს. მანამდე მას მაშინ ეძინებოდა, როცა ეს სჭირდებოდა, და ამისთვის ხელის შეშლა თითქმის არაფერს შეეძლო, შიმშილის, ავადმყოფობის ან ტკივილის გარდა. ამის შემდეგ კი ხმაურმა, აღზნებამ, შინაგანმა დაძაბულობამ ან უბრალოდ თქვენგან და სამყაროსგან მოწყვეტის სურვილის არქონამ შეიძლება ძილი დაუფრთხოს.

ეს ნიშნავს, რომ ვეღარ ივარაუდებთ, თითქოს ბავშვი, რომელსაც არ სძინავს, დაღლილი არ არის. ხშირად პირიქით ხდება, ის შეიძლება გადაიღალოს და იმდენად დაძაბული იყოს, რომ ვეღარ მოდუნდეს საიმისოდ, რომ ძილს მიეცეს. ძილის წინ სირთულეები ამ ასაკის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული პრობლემაა.

დღის ძილის შემცირება იმის ნიშანია, რომ ბავშვი იზრდება, და არა იმისა, რომ რაღაცას არასწორად აკეთებთ. შეინარჩუნეთ მშვიდი დასვენების საათები, მიდით მასთან პირველივე წუწუნზე და დანარჩენზე ნუ იდარდებთ.