მშობლების თანამშრომლობა პირდაპირ პროპორციულად მოქმედებს ბავშვის უსაფრთხოების განცდაზე. ბავშვისთვის უსაფრთხო გარემო არ ნიშნავს ოჯახს, სადაც მშობლები ყოველთვის თანხმდებიან, არასდროს კამათობენ ან ყველაფერს ერთნაირად აკეთებენ.
ბავშვის უსაფრთხოების განცდაზე უფრო მეტად მოქმედებს ის, თუ რამდენად თანმიმდევრული და პროგნოზირებადია მის გარშემო არსებული გარემო. როცა დედა და მამა ერთმანეთის როლს პატივს სცემენ, მნიშვნელოვან საკითხებზე ძირითადად შეთანხმებულად მოქმედებენ და ბავშვის საჭიროებებზე ყურადღებას ამახვილებენ, ბავშვს უჩნდება განცდა: „ჩემზე ზრუნავენ და ვიცი, რას უნდა ველოდო.“
ეს შეიძლება ძალიან მარტივ ყოველდღიურ სიტუაციებში გამოჩნდეს:
- მშობლებს მსგავსი ძირითადი წესები აქვთ, თუმცა ყველაფერში ერთნაირი არ არიან;
- ერთ-ერთი მშობლის „არა“ მეორის მხრიდან ავტომატურად არ უქმდება;
- ბავშვის წინაშე მშობლები ერთმანეთის ავტორიტეტს არ ამცირებენ;
- თუ რომელიმე მშობელი დაიღალა ან დახმარება სჭირდება, მეორე ერთვება;
- ბავშვის მოვლა მხოლოდ ერთ მშობელზე არ არის მუდმივად „მიბარებული“;
- განსხვავებული აზრის შემთხვევაში მშობლები ცდილობენ, საკითხი ბავშვის საჭიროებების გათვალისწინებით გადაწყვიტონ.
რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი?
პატარა ბავშვისთვის სამყარო ჯერ კიდევ ძალიან დიდი და რთულად პროგნოზირებადია. ყოველდღიური რუტინა, ნაცნობი წესები და მზრუნველი უფროსების თანმიმდევრული რეაქციები მას ეხმარება, უკეთ გაიგოს, რა ხდება მის გარშემო. როცა ბავშვი ხედავს, რომ ორივე მშობელი მის უსაფრთხოებაზე ზრუნავს და საჭიროების დროს ერთმანეთსაც ეხმარება, მას არ უწევს უფროსების ურთიერთობის „მართვა“ ან იმის გარკვევა, ვის უნდა დაეყრდნოს. ეს არ ნიშნავს, რომ დედამ და მამამ ყველაფერი ერთნაირად უნდა გააკეთონ. ბავშვს შეუძლია განსხვავებული მშობლური სტილის მიღება, თუ ორივე სტილის უკან თანაბრად დგას სითბო, ზრუნვა და გონივრული საზღვრები.
და თუ მშობლები ვერ თანხმდებიან?
ესეც ნორმალურია. განსხვავებული აზრი და მიდგომა ოჯახური ცხოვრების ბუნებრივი ნაწილია. მნიშვნელოვანია, რომ უთანხმოება ბავშვისთვის არ იქცეს მუდმივ გაურკვევლობად — მაგალითად, როცა ერთი მშობელი რაღაცას კრძალავს, მეორე კი მუდმივად აუქმებს ამ წესს, ან როცა ბავშვი მშობლებს შორის „შუამავლის“ როლში აღმოჩნდება. მშობლებს არ სჭირდებათ ყოველთვის ერთ აზრზე ყოფნა. ხშირად საკმარისია, რომ მნიშვნელოვან საკითხებზე წინასწარ შეთანხმდნენ და განსხვავებული მოსაზრებები ბავშვის პასუხისმგებლობად არ აქციონ.
ბავშვს არ სჭირდება იდეალური ოჯახი. მას სჭირდება უფროსები, რომლებიც მის გვერდით არიან, ზრუნავენ მასზე, ერთმანეთის როლს პატივს სცემენ და რთულ სიტუაციებშიც ცდილობენ, მისთვის სტაბილური გარემო შეინარჩუნონ.
„ერთი გუნდი“ არ ნიშნავს, რომ დედა და მამა ყოველთვის ერთნაირად ფიქრობენ. ეს ნიშნავს, რომ ორივეს ერთი მთავარი მიზანი აქვს — ბავშვის უსაფრთხოება, კეთილდღეობა და სიყვარული.
